Tomas gaat als een fitte man de gevangenis in, nadat hij is veroordeeld voor doodslag. Maar dan krijgt hij plots veel medische klachten: hij verliest gewicht en kan steeds moeilijker lopen. De ondragelijke pijn drijft hem tot wanhoop. Hij smeekt om te worden doorverwezen naar het ziekenhuis. De artsen van de PI Heerhugowaard weigeren echter, een noodzaak tot onderzoek zou er niet zijn. Na een maandenlange strijd om zorg overlijdt hij in januari 2026. Wat is hier gebeurd?
Door middel van talloze brieven en e-mails aan de directeur en zorgafdeling proberen Tomas’ broer, zijn advocaat en zelfs de Litouwse ambassade medische hulp af te dwingen. Het hoofd zorg van de gevangenis schrijft in een e-mail terug aan de advocaat van Tomas: “Er is momenteel geen reden tot bezorgdheid en de heer Viscokas krijgt de zorg die hij nodig heeft.”
Strafrechtadvocaat Hannah Hendriks, die later bij de zaak van Tomas is betrokken om deze grondig uit te zoeken, vertelt hoe er is omgegaan met de zorg van Tomas. “Wat opvalt is dat er steeds andere artsen, in totaal zo’n zes gevangenisartsen, bij zijn behandeling betrokken waren.”
Tegelijkertijd schat Hendriks in dat deze hoeveelheid in werkelijkheid waarschijnlijk hoger ligt: “In het weekend zijn er inval- en spoedartsen, waardoor je op een totaal van 9 artsen komt.” Volgens Hendriks heeft geen enkele arts opgemerkt dat er iets mis was of dat Tomas mogelijk naar het ziekenhuis had moeten worden gebracht.
Na maandenlange strijd met de medische dienst wordt Tomas in oktober 2025 naar het ziekenhuis gebracht voor een MRI-scan. Al snel wordt duidelijk wat de oorzaak van zijn klachten is: uitgezaaide longkanker, tot in zijn botten. Maar de diagnose komt te laat. Begin januari 2026 overlijdt Tomas aan de gevolgen van longkanker.
Namens de broer van Tomas zet mr. Hendriks de juridische procedure voort om de ontstane schade op DJI te verhalen.